رفته... هنوز هم نفسم جا نیامده‌ست عشق کنار وصل به ماها نیامده‌ست معشوق آنچنان که تویی دیده روزگار عاشق چو من هنوز به دنیا نیامده‌ست صدبار وعده کرد که زمان آینده ببینمش صد سال پیر گشتم و زمان آینده نیامده‌ست یک عمر زخم بر جگرم بود و سوختم یک بار هم برای تماشا نیامده‌ست ای مرگ! جام زهر بیاور که خسته ایم امشب طبیب ما به مداوا نیامده‌ست دل خوش به آنم از سر خاکم گذر کنند گیرم برای فاتحه‌ی ما نیامده‌ست

هر قماری را که شرطی نیست ذوقی نیز نیست از لب تو بوسهای از ما گریبان باختن

شانهات را دیر آوردی سرم را باد برد
خشت خشت و آجر آجر، پیکرم را باد برد
من بلوطی پیر بودم پای یک کوه بلند
نیمم آتش سوخت، نیم دیگرم را باد برد
از غزل هایم فقط خاکستری مانده به جا
بیت های روشن و شعله ورم را باد برد
با همین نیمه، همین معمولی ساده بساز
دیر کردی نیمهی عاشقترم را باد برد
بال کوبیدم قفس را بشکنم عمرم گذشت
وا نشد بدتر از آن بال و پرم را باد برد

کلام تلخ ولی صادقانه را بپذیر

بهانه است؟ چه بهتر! بهانه را بپذیر

چو برده ای که امیدش به روز آزادی نیست

صبور باش و تازیانه را بپذیر

پرنده بودن خود را مبر ز یاد ولی

کنون که در قفسی، آب و دانه را بپذیر

نشاط عشق به رنج وجود می ارزد

ملال این سفر جاودانه را بپذیر

کسی برای ابد با کسی نمی ماند

زمانه است رفیقا، زمانه را بپذیر

پشت هم شعر نوشتم كه بخوانی، خواندی؟ بغض کردم که ببینی و بمانی، ماندی؟ به خدا شعرترين شعرِ منی، میفهمی؟ هوس انگيزترين حسِ منی، میفهمی؟

آنقَدَر بی تو در این شهر خرابم که نگو آنقَدَر دوری تو داده عذابم که نگو دوست دارم همهی فاصلهها کم بشود توی آغوش تو آنقدر بخوابم که نگو

بین من و تو هواییست خاکستری
متمایل به باران
و من تو را زیر باران دوست دارم
و قبل از باران و بعد از باران
بین من و تو پرسشهاییست که نمیخواهم پاسخ داده شوند

#نزار_قبانی

هر که سودای تو دارد چه غم از هر که جهانش
نگران تو چه اندیشه و بیم از دگرانش
آن پی مهر تو گیرد که نگیرد پی خویشش
وان سر وصل تو دارد که ندارد غم جانش

کاش کاش می شد دلتنگ کسی نبود ...دلتنگی حواس آدم را پرت می کند.

بیان کردم حدیث دوری و شرح شبِ هجران پریشان کرد زلف و گفت: از زلفم پریشان تر؟

به من بیاموز چگونه عطر به گل سرخش بازمیگردد تا من به تو بازگردم... #غادهالسمان

صحبت از ماندن یک عمر بماند به کنار قدر نوشیدن یک چای بمانی کافیست عشق شاید اشتباهی بین ما باشد گاه گاهی حال ما را اشتباهی خوب کن

این چنین دل خستگی زایل به مرهم کی شود؟!

چقدر دلتنگتم و چقدر ندارمت

اللیلُ تاریخُ الحنین؛ وَ انتَ لَیلی شب تاریخ دلتنگیست؛ و تو شبِ منی!